ROTA 35 Dağcılık ve Doğa Sporları Grubu

19 MAYIS ATATÜRK'Ü ANMA, GENÇLİK VE SPOR BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN. 

ROTA 35 DAĞCILIK VE DOĞA SPORLARI GRUBU

Daha önce Bursa ya hiç gitmemiştim, suyundan içmemiştim, sağ olsun Rota 35 ailesi sayesinde Bursa'yı ve Uludağ'ı gördüm... Yollarındaki çınar ağaçları ile gerçekten yeşil Bursa... Bütün gece araçta sıkışan ayaklarımız açılsın diye sormadan uzun uzun yürüdük sokaklarda, şehrin ortasında apaçık görünen Ulucami'yi epey dolaştıktan sonra bulabildik. Çarşıları, camileri ile oldukça güzel bir şehir... Ama "İzmir de İzmir" demekten alıkoyamadı bizi.

Oldukça uzun bir araba yolculuğu sonrası (33 km diye duydum bir ara) Uludağ tepelerine ulaştık. Sivri çatılı oteller kenti gibi yukarısı... Karların hala metrelerce olduğu yerleri görmek heyecanlandırdı... Aradaki toprak görünümleri ile alacalı, yer yer güneşten parlayan karlarla çok şık bir görünümü vardı dağın... Kayak merakım olmadığı için hiç görmeye gelmediğim Uludağ beni utandırdı, gerçekten çok muhteşem bir dağmış... Hele ertesi gün zirveye yaptığımız yolculukta, dağın ne kadar ciddi olduğunu daha bir anladım... Uzun saatler karda yürüdük, küçük zirveye yaklaşınca sis yoğunlaştı... Rehberimiz Haydar Bey'in sayesinde çok güvenli bir yürüyüş oldu... Yolculukta daha çok ayrıntılar var, diğer arkadaşlarım da akıllarında kalanları paylaşacaklardır...

Sezon sonu kamplarımızdan birisi de BURSA-ULUDAĞ idi. Ben de Bursa'yı ve Uludağ'ı ilk kez görenlerdenim. Grubumuzdaki arkadaşlarımdan bazıları gibi... Karda yüzümün çok yanmasından korksam da gitmekte kararlıydım :) Uzun gece yolculuğumuzdan sonra günün aydınlanmaya başlamasıyla Bursa'ya vardık. Hep duyardım "YEŞİL BURSA" diye, evet gerçekten de yeşil hatta yemyeşildi Bursa. Şansımıza hava kapalıydı ama yine de gevrek ve çaylı kahvaltımızdan sonra kısa bir şehir turu yaptık, ardından ver elini Uludağ. Farkettim ki ben ve arkadaşlarım Bursa'nın ve Uludağ'ın her köşesinde illa ki İzmir'le benzerlik bulmaya çalıştık sürekli. Sanırım çoğunluğumuzun fikri "ille de İZMİR" oldu.

Kamp alanına vardıktan sonra hızla çadırlarımızı kurmuştuk ki sanki birisi musluğu açıverdi, bir anda tam anlamıyla bardaktan boşalırcasına bir yağmur... Hemen çadırlara doluştuk ardından da dolu şöleni :) Uludağ bizi böyle karşıladı ve hoşgeldiniz dedi... Bir süre sonra Sezgin hanımın dediği gibi yoruldu ve durdu yağmur :) Dışarıya çıktık tekrar hepimiz ve çay molası verdik. Akşam olmaya başladığında kampımıza yakın kafeye gittik, baktık ki bir şömine içimize kadar sıcacık olduk taze demlenmiş çaylarla ve heyecanla maçı dinlemeye başladık. Kalbim Fenerbahçe için çarpıyordu ama kazanan GALATASARAY taraftarı arkadaşlarımı kutladım tabi.. Sonrasında sabah erken kalkmamız gerektiğinden çadırlara yollandık.

Çok merak ediyordum nasıl bir yürüyüş olacağını. Dağın görüntüsü gerçekten çok hoştu... Beyazlık ve toprak renkleri hoş bir beraberlik sergiliyordu bize, hele bulutlar çok güzeldi. Sabah, sanki elimizi uzatsak değecekmiş gibi görünen zirveye doğru yola çıktık. 05.00'da başladık yürüyüşe, 10.00-10.30 arasında dönmüştük. Benim için en keyifli yeri bu yürüyüşün bir ara düşen bir arkadaşımın arkasından ayağımın kaymasıyla kendimi bıraktığımda hızla oturarak kaydığım yerdi diyebilirim. Çocuklar gibi eğlendim o kısacık anda, en sonda yan yatıp durabildim.